Wat wil je weten?


 

Het sprak altijd vanzelf dat ik (Clara Jonker, 1977) in de Randstad woonde. Tot ik na 34 jaar met man en dochters naar het waddeneiland Texel verhuisde en ontdekte dat ik helemaal geen stadsmens ben! Ik geniet van de geborgenheid van het leven in een kleine gemeenschap en van de rust en ruimte op het eiland. En ik houd mijn leven avontuurlijk door te ondernemen. Sinds 2011 werk ik als freelance notulist en virtual assistant voor ondernemers en bestuurders. En dat doe ik met heel veel plezier.

Bewaren Bewaren Bewaren Bewaren Bewaren Bewaren Bewaren Bewaren Bewaren

Dat ik ben gaan notuleren, is achteraf wel logisch. Het meest opvallende aan mijn middelbare schooltijd was het bijzonder hoge eindexamencijfer voor de samenvatting Nederlands. Maar als je een academische opleiding gaat doen, heb je natuurlijk geen loopbaan als secretaresse voor ogen. Er kleeft toch een bepaald imago aan de functie.

Na mijn studie Ruslandkunde vond ik vrij snel een eerste ‘echte’ baan als projectconsultant. Daar ontdekte ik dat werken in de automatisering heel erg leuk is; ik snap software en ik snap werkprocessen. Minder leuk was het om tegen collega’s en concurrenten op te moeten boksen. Ik kon dat prima, maar ik wilde het niet. En ik wilde ook niet voorop lopen, in the spotlight staan. Het geeft me geen energie. Wat ik wel wil? Werken. Samen.

Toen ik eenmaal door had dat het werk van een projectconsultant eigenlijk vooral secretaressewerk is, maar dan in een “poeha”-jasje, nam ik afscheid van de poeha en ging voor het leuke werk. En 17 jaar later kan ik gelukkig concluderen dat dat een goed idee was. Het geeft me voldoening bij te mogen dragen aan ontwikkelingen die ik belangrijk vind. Ik hou van verbetering, vooruitgang, vernieuwing. Als virtual assistant mag ik werken voor ondernemers en bestuurders die daar voluit voor gaan. En als notulist notuleer ik interessante vergaderingen waar mensen elkaar tegemoet komen, goed luisteren en verrassende ideeën hebben. Fijn!

Ondernemen bleek een keerzijde van mijn secretaressebestaan op te lossen. Want het gaat een beetje vervelen als je ergens lang ondersteunend werkt. In Utrecht werkte ik bij Rabobank Nederland (1,5 jaar), Universiteit Utrecht (4 jaar) en de Utrechtse vrouwenopvang (4 jaar). Drie leuke functies in fijne teams. Maar werkte ik er een paar jaar, dan begon mijn aandacht te verslappen. Na zeven jaar freelancen weet ik: geen week is hetzelfde. Je aandacht verslapt niet, er komt steeds iets nieuws op je pad. Ook binnen de opdrachten die je doet. Als virtual assistant maak je deel uit van heel veel verschillende teams. En zelfs als ik een audiobestand uitwerk van een vergadering, voel ik me verbonden met de mensen die aan het vergaderen zijn. En dat ze mij niet kennen? Heerlijk. Want wie ik ben, dat doet er niet toe. Als we maar iets moois maken!

Bewaren Bewaren Bewaren Bewaren Bewaren Bewaren Bewaren Bewaren Bewaren